Мы стояли в местечке ***. Жизнь армейского офицера известна. Утром ученье, манеж; обед у полкового командира или в жидовском трактире; вечером пунш и карты. В *** не было ни одного открытого дома, ни одной невесты; мы собирались друг у друга, где, кроме своих мундиров, не видали ничего.Один только человек принадлежал нашему обществу, не будучи военным. Ему было около тридцати пяти лет, и мы за то почитали его стариком. Опытность давала ему перед нами многие преимущества; к тому же его обыкновенная угрюмость, крутой нрав и злой язык имели сильное влияние на молодые наши умы. Какая-то таинственность окружала его судьбу; он казался русским, а носил иностранное имя. Некогда он служил в гусарах, и даже счастливо; никто не знал причины, побудившей его выйти в отставку и поселиться в бедном местечке, где жил он вместе и бедно и расточительно: ходил вечно пешком, в изношенном черном сюртуке, а держал открытый стол для всех офицеров нашего полка. Правда, обед его состоял из двух или трех блюд, изготовленных отставным солдатом, но шампанское лилось притом рекою. Никто не знал ни его состояния, ни его доходов, и никто не осмеливался о том его спрашивать. У него водились книги, большею частию военные, да романы. Он охотно давал их читать, никогда не требуя их назад; зато никогда не возвращал хозяину книги, им занятой. Главное упражнение его состояло в стрельбе из пистолета. Стены его комнаты были все источены пулями, все в скважинах, как соты пчелиные. Богатое собрание пистолетов было единственной роскошью бедной мазанки, где он жил. Искусство, до коего достиг он, было неимоверно, и если б он вызвался пулей сбить грушу с фуражки кого б то ни было, никто б в нашем полку не усумнился подставить ему своей головы. Разговор между нами касался часто поединков; Сильвио (так назову его) никогда в него не вмешивался. На вопрос, случалось ли ему драться, отвечал он сухо, что случалось, но в подробности не входил, и видно было, что таковые вопросы были ему неприятны. Мы полагали, что на совести его лежала какая-нибудь несчастная жертва его ужасного искусства. Впрочем, нам и в голову не приходило подозревать в нем что-нибудь похожее на робость. Есть люди, коих одна наружность удаляет таковые подозрения. Нечаянный случай всех нас изумил.Однажды человек десять наших офицеров обедали у Сильвио. Пили по-обыкновенному, то есть очень много; после обеда стали мы уговаривать хозяина прометать нам банк. Долго он отказывался, ибо никогда почти не играл; наконец велел подать карты, высыпал на стол полсотни червонцев и сел метать. Мы окружили его, и игра завязалась. Сильвио имел обыкновение за игрою хранить совершенное молчание, никогда не спорил и не объяснялся. Если понтёру случалось обсчитаться, то он тотчас или доплачивал достальное, или записывал лишнее. Мы уж это знали и не мешали ему хозяйничать по-своему; но между нами находился офицер, недавно к нам переведенный. Он, играя тут же, в рассеянности загнул лишний угол. Сильвио взял мел и уравнял счет по своему обыкновению. Офицер, думая, что он ошибся, пустился в объяснения. Сильвио молча продолжал метать. Офицер, потеряв терпение, взял щетку и стер то, что казалось ему напрасно записанным. Сильвио взял мел и записал снова. Офицер, разгоряченный вином, игрою и смехом товарищей, почел себя жестоко обиженным и, в бешенстве схватив со стола медный шандал, пустил его в Сильвио, который едва успел отклониться от удара. Мы смутились. Сильвио встал, побледнев от злости, и с сверкающими глазами сказал: «Милостивый государь, извольте выйти, и благодарите бога, что это случилось у меня в доме».Мы не сомневались в последствиях и полагали нового товарища уже убитым, Офицер вышел вон, сказав, что за обиду готов отвечать, как будет угодно господину банкомету. Игра продолжалась еще несколько минут; ко чувствуя, что хозяину было не до игры, мы отстали один за другим и разбрелись по квартирам, толкун о скорой ваканции.На другой день в манеже мы спрашивали уже, жив ли еще бедный поручик, как сам он явился между нами; мы сделали ему тот же вопрос. Он отвечал, что об Сильвио не имел он еще никакого известия. Это нас удивило. Мы пошли к Сильвио и нашли его на дворе, сажающего пулю на пулю в туза, приклеенного к воротам. Он принял нас по-обыкновенному, ни слова не говоря о вчерашнем происшествии. Прошло три дня, поручик был еще жив. Мы с удивлением спрашивали: неужели Сильвио не будет драться? Сильвио не дрался. Он довольствовался очень легким объяснением и помирился.Это было чрезвычайно повредило ему во мнении молодежи. Недостаток смелости менее всего извиняется молодыми людьми, которые в храбрости обыкновенно видят верх человеческих достоинств и извинение все возможных пороков. Однако ж мало-помалу всё было забыто, и Сильвио снова приобрел прежнее свое влияние.Один я не мог уже к нему приблизиться. Имея от природы романическое воображение, я всех сильнее прежде сего был привязан к человеку, коего жизнь была загадкою, и который казался мне героем таинственной какой-то повести. Он любил меня; по крайней мере со мной одним оставлял обыкновенное свое резкое злоречие и говорил о разных предметах с простодушием и необыкновенною приятностию. Но после несчастного вечера мысль, что честь его была замарана и не омыта по его собственной вине, эта мысль меня не покидала и мешала мне обходиться с ним по-прежнему; мне было совестно на него глядеть. Сильвио был слишком умен и опытен, чтобы этого не заметить и не угадывать тому причины. Казалось, это огорчало его; по крайней мере я заметил раза два в нем желание со мною объясниться; но я избегал таких случаев, и Сильвио от меня отступился. С тех пор видался я с ним только при товарищах, и прежние откровенные разговоры наши прекратились.Рассеянные жители столицы не имеют понятия о многих впечатлениях, столь известных жителям деревень или городков, например об ожидании почтового дня: во вторник и пятницу полковая наша канцелярия бывала полна офицерами: кто ждал денег, кто письма, кто газет. Пакеты обыкновенно тут же распечатывались, новости сообщались, и канцелярия представляла картину самую оживленную. Сильвио получал письма, адресованные в наш полк, и обыкновенно тут же находился. Однажды подали ему пакет, с которого он сорвал печать с видом величайшего нетерпения. Пробегая письмо, глаза его сверкали. Офицеры, каждый занятый своими письмами, ничего не заметили. «Господа, — сказал им Сильвио, — обстоятельства требуют немедленного моего отсутствия; еду сегодня в ночь; надеюсь, что вы не откажетесь отобедать у меня в последний раз. Я жду и вас, — продолжал он, обратившись ко мне, — жду непременно». С сим словом он поспешно вышел; а мы, согласясь соединиться у Сильвио, разошлись каждый в свою сторону.Я пришел к Сильвио в назначенное время и нашел у него почти весь полк. Всё его добро было уже уложено; оставались одни голые, простреленные стены. Мы сели за стол; хозяин был чрезвычайно в духе, и скоро веселость его сделалась общею; пробки хлопали поминутно, стаканы пенились и шипели беспрестанно, и мы со всевозможным усердием желали отъезжающему доброго пути и всякого блага. Встали из-за стола уже поздно вечером. При разборе фуражек Сильвио, со всеми прощаясь, взял меня за руку и остановил в ту самую минуту, как собирался я выйти. «Мне нужно с вами поговорить», — сказал он тихо. Я остался.Гости ушли; мы остались вдвоем, сели друг противу друга и молча закурили трубки. Сильвио был озабочен; не было уже и следов его судорожной веселости. Мрачная бледность, сверкающие глаза и густой дым, выходящий изо рту, придавали ему вид настоящего дьявола. Прошло несколько минут, и Сильвио прервал молчание.— Может быть, мы никогда больше не увидимся, — сказал он мне, — перед разлукой я хотел с вами объясниться. Вы могли заметить, что я мало уважаю постороннее мнение; но я вас люблю, и чувствую: мне было бы тягостно оставить в вашем уме несправедливое впечатление.Он остановился и стал набивать выгоревшую свою трубку; я молчал, потупя глаза.— Вам было странно, — продолжал он, — что я не требовал удовлетворения от этого пьяного сумасброда Р ***. Вы согласитесь, что, имея право выбрать оружие, жизнь его была в моих руках, а моя почти безопасна: я мог бы приписать умеренность мою одному великодушию, но не хочу лгать. Если б я мог наказать Р ***, не подвергая вовсе моей жизни, то я б ни за что не простил его.Я смотрел на Сильвио с изумлением. Таковое признание совершенно смутило меня. Сильвио продолжал.— Так точно: я не имею права подвергать себя смерти. Шесть лет тому назад я получил пощечину, и враг мой еще жив.Любопытство мое сильно было возбуждено. «Вы с ним не дрались? — спросил я. — Обстоятельства, верно, вас разлучили?»— Я с ним дрался, — отвечал Сильвио, — и вот памятник нашего поединка.Сильвио встал и вынул из картона красную шапку с золотою кистью, с галуном (то, что французы называют bonnet de police ¹); он ее надел; она была прострелена на вершок ото лба.— Вы знаете, — продолжал Сильвио, — что я служил в *** гусарском полку. Характер мой вам известен: я привык первенствовать, но смолоду это было во мне страстию. В наше время буйство было в моде: я был первым буяном по армии. Мы хвастались пьянством: я перепил славного Бурцова, воспетого Денисом Давыдовым. Дуэли в нашем полку случались поминутно: я на всех бывал или свидетелем, или действующим лицом. Товарищи меня обожали, а полковые командиры, поминутно сменяемые, смотрели на меня, как на необходимое зло.Я спокойно (или беспокойно) наслаждался моею славою, как определился к нам молодой человек богатой и знатной фамилии (не хочу назвать его). Отроду не встречал счастливца столь блистательного! Вообразите себе молодость, ум, красоту, веселость самую бешеную, храбрость самую беспечную, громкое имя, деньги, которым не знал он счета и которые никогда у него не переводились, и представьте себе, какое действие должен был он произвести между нами. Первенство мое поколебалось. Обольщенный моею славою, он стал было искать моего дружества; но я принял его холодно, и он безо всякого сожаления от меня удалился. Я его возненавидел. Успехи его в полку и в обществе женщин приводили меня в совершенное отчаяние. Я стал искать с ним ссоры; на эпиграммы мои отвечал он эпиграммами, которые всегда казались мне неожиданнее и острее моих и которые, конечно, не в пример были веселее: он шутил, а я злобствовал. Наконец однажды на бале у польского помещика, видя его предметом внимания всех дам, и особенно самой хозяйки, бывшей со мною в связи, я сказал ему на ухо какую-то плоскую грубость. Он вспыхнул и дал мне пощечину. Мы бросились к саблям; дамы попадали в обморок; нас растащили, и в ту же ночь поехали мы драться.Это было на рассвете. Я стоял на назначенном месте с моими тремя секундантами. С неизъяснимым нетерпением ожидал я моего противника. Весеннее солнце взошло, и жар уже наспевал. Я увидел его издали. Он шел пешком, с мундиром на сабле, сопровождаемый одним секундантом. Мы пошли к нему навстречу. Он приближился, держа фуражку, наполненную черешнями. Секунданты отмерили нам двенадцать шагов. Мне должно было стрелять первому: но волнение злобы во мне было столь сильно, что я не понадеялся на верность руки и, чтобы дать себе время остыть, уступал ему первый выстрел; противник мой не соглашался. Положили бросить жребий: первый нумер достался ему, вечному любимцу счастия. Он прицелился и прострелил мне фуражку. Очередь была за мною. Жизнь его наконец была в моих руках; я глядел на него жадно, стараясь уловить хотя одну тень беспокойства… Он стоял под пистолетом, выбирая из фуражки спелые черешни и выплевывая косточки, которые долетали до меня. Его равнодушие взбесило меня. Что пользы мне, подумал я, лишить его жизни, когда он ею вовсе не дорожит? Злобная мысль мелькнула в уме моем. Я опустил пистолет. «Вам, кажется, теперь не до смерти, — сказал я ему, — вы изволите завтракать; мне не хочется вам помешать…». — «Вы ничуть не мешаете мне, — возразил он, — извольте себе стрелять, а впрочем как вам угодно: выстрел ваш остается за вами; я всегда готов к вашим услугам». Я обратился к секундантам, объявив, что нынче стрелять не намерен, и поединок тем и кончился.Я вышел в отставку и удалился в это местечко. С тех пор не прошло ни одного дня, чтоб я не думал о мщении. Ныне час мой настал…Сильвио вынул из кармана утром полученное письмо и дал мне его читать. Кто-то (казалось, его поверенный по делам) писал ему из Москвы, что известная особа скоро должна вступить в законный брак с молодой и прекрасной девушкой.— Вы догадываетесь, — сказал Сильвио, — кто эта известная особа. Еду в Москву. Посмотрим, так ли равнодушно примет он смерть перед своей свадьбой, как некогда ждал ее за черешнями!При сих словах Сильвио встал, бросил об пол свою фуражку и стал ходить взад и вперед по комнате, как тигр по своей клетке. Я слушал его неподвижно; странные, противуположные чувства волновали меня.Слуга вошел и объявил, что лошади готовы. Сильвио крепко сжал мне руку; мы поцеловались. Он сел в тележку, где лежали два чемодана, один с пистолетами, другой с его пожитками. Мы простились еще раз, и лошади поскакали.

AB=25 սմ

DE=r=5 սմ

P(ABC)=? սմ

r=a+b-c/2

{ a+b-25=10 → { a=35-b

{ a²+b²=625 → { (35-b)²+b²-625=0

(35-b)²+b²-625=0 → 1225-70b+b²+b²-625=0 →

2b²-70b+600=0 → b²-35b+300=0 → 

b₁=15 սմ; b₂=20 սմ →

a₁=35-15=20 սմ

a₂=35-20=15 սմ

P=a+b+c=25+15+20=60 սմ

Պատ՝․ 60 սմ

AB=25 սմ

DE=r=5 սմ

S(ABC)=? սմ²

S=ab/2=150 սմ²

Պատ՝․ 150 սմ²

r=5²=25 սմ

un-: healthy-առողջ, friendly-ընկերական, successful-հաջողակ, able-ընդունակ, mistakable-սխալական

in-: attentive-ուշադիր, active-ակտիվ, formal-պաշտոնական, justice-արդարադատություն

im-: patient-համբերատար, polite-քաղաքավարի, perfect-կատարյալ, mortal-սարսափելի, mobile-բջջային

ir-: regular-կանոնավոր, removable-շարժական, resolute-վճռական, relevant-համապատասխան

il-: legible-ընթեռնելի, logical-տրամաբանական, legal-օրինական, literate-գրագետ

dis-: like-նման, please-խնդրում եմ, arrange-կազմակերպել, appear-հայտնվել, organize-կազմակերպել

mis-: lead-առաջնորդել, spell-ուղղագրություն, understand-հասկանալ, guide-ուղեցույց, interpret-մեկնաբանել

un — unabated-անմնացորդ, untouchable-ոչ խոցելի unhealthy-անառողջ unaccommodating-անընդունելի, unafraid-անվախ, unanswered-անպատասխան, unavailable-անհասանելի

in- invisible-անտեսանելի, independent-անկախ, indistinct-անորոշ, informal-Ոչ պաշտոնական, innocent-Անմեղ incorrect- ոչ ճիշտ, inexpensive-ոչ թանգարժեք

im — immature-Անհասուն, imbalance-անհավասարակշռություն, Impossible-Անհնարին, Impenetrable-Անթափանցելի, Impartial-Անաչառ,

ir — irresponsibly-անպատասխանատու կերպով, irreplaceable-անփոխարինելի, irreligious-անկրոն, irremovability-անշարժություն

il — illiquid-ոչ հեղուկ, illegible-անօրինական, illiterate-անգրագետ, illogical-անտրամաբանական

dis — disagree-չհամաձայնվել, discomfort-անհանգստություն, disobey-չենթարկվել, dishonest-անազնիվ, dishonour-անպատվություն

mis — Mistrust-Անվստահություն

non — nonliving-ոչ կենդանի, nonstick-չկպչող, nontoxic-ոչ թունավոր, Nonstop-Անդադար, Nonprofit-Ոչ առևտրային, nonsmoking-չծխել

Վարժ․ 443

ա) (1/6+0.1+1/15):(1/6+0.1-1/15) / (0.5-1/3+0.25-1/5):(0.25-1/6) = 25/39

(1/6+1/10+1/15):(1/6+1/10-1/15) / (1/2-1/3+1/4-1/5):(1/4-1/6)

1/3:1/5 / 13/60:1/12=1/3*5 / 13/60*12=5/3 : 13/5=25/39

Պատ՝․ 25/39

բ) 0.4+8:(5.3-0.8*3/8)-5:2.1/2 / 1.7/8*8-(8.9-2.6:2/3) = 0

0.4+8:(53/10-4/5*3/8)-5:5/2 / 15/8*8-(89/10-13/5*3/2)

0.4+8:(53/10-1/5*3/2)-5*2/5 / 15-(89/10-39/10)

0.4+8:(53/10-3/10)-2 / 15-5

0.4+8:5-2/10

0.4+1.6-2/10=0/10=0

Պատ՝․ 0

գ) (0.5:1.25+7/5:1.4/7-3/11)*3 / (1.5+1/4):18.1/3 = 32

(0.4+7/5:11/7-3/11)*3 : (3/2+1/4):55/3

(2/5+7/5*7/11-3/11)*3 : 7/4*3/55

(2/5+49/55-3/11)*3 : 21/220

56/55*3 : 21/220=168/55 : 21/220=32

Պատ՝․ 32

դ) (0.6+0.425-0.005):0.01 / (10.5+5.1/4+3.1/6+15.1/12) * 60 = 180

1.02:0.01 : (21/2+21/4+19/6+181/12) * 60

102/34*60=3*60=180

Պատ՝․ 180

Վարժ․ 458

ա) (m³+1/m+1 — m) : (1-m²) — m/1+m

((m+1)(m²-m+1)/m+1 — m) : (1-m²) — m/1+m

(m²-m+1-m)(1-m²)-m/1+m

m²-m+1-m/1-m² — m/1+m

m²-2m+1/(1-m)(1+m) — m/1+m

(m-1)²/(-(m-1)(1+m)) — m/1+m

-(m-1)/1+m — m/1+m

— m-1/1+m — m/1+m

— m-1+m/1+m=1-2m/1+m

1-2*(-1/3) : 1-1/3=5/2=2.5

Պատ՝․ 2.5

բ) (a³-8/a-2 + 2a) : (4-a²) — a-1/2-a

((a-2)(a²+2a+4)/a-2 + 2a) : (4-a²) — a-1/2-a

(a²+2a+4+2a/4-a²) — (a-1/2-a)

(a²+4a+4/(2-a)(2+a)) — (a-1/2-a)

((a+2)²/(2-a)(2+a)) — (a-1/2-a)

(a+2/2-a) — (a-1/2-a)

a+2-(a-1)/2-a=a+2-a+1/2-a=3/2-a

3/2-2/5=3/2-0.4=3/1.6=1.875

Պատ՝․ 1.875

• unusual — անսովոր
• incomplete — ոչ լրիվ, թերի
• ilillegal — անօրինական
• imimmoral — անբարոյական
• irregular — անկանոն
• disarm — զինաթափել
• mispronounce — սխալ արտասանել
• nonsense — անմտություն, հիմարություն
• anti-fascist — հակաֆաշիստական
• counter-intelligence — հակահետախուզական

II. Translate into Armenian.

Anti-poison — հակաթույն

Anti-imperialistic — հակաիմպերիալիստական,

Non-effective — ոչ արդյունավետ

Counter-attack — հակահարձակում

Non-essential — ոչ էական

Antibody — հակամարմին

Antibiotic — հակաբիոտիկ

Non-interference — Չմիջամտություն

Counteract — հակազդել։

III. Fill in the blanks with thes best choice. Use the right form of the word.

1. Some people think it is impolite to ask someone’s age.
2. He misleads us about the nature of their relationship.
3. She was eager to get a job, but all her efforts were unsuccessful.
4. Nothing satisfies him. He is always complaining

Որոնք են գրական ժանրերը

Գրական ժանրերը վերաբերում են դասակարգել ըստ գրականության տարբեր ստեղծագործությունների խմբերի կամ կատեգորիաների: Դրանք բաժանվում են ՝ ելնելով իրենց կառուցվածքից, ինչպես նաև բովանդակությունից: Այլ կերպ ասած, մենք խոսում ենք մեծ խմբերի մասին, որոնցում պարունակվում են գրականության բոլոր գործերը:

Պատմության ընթացքում, գրական ժանրերը միշտ չէին նույնը եղել, նույնիսկ ստեղծագործությունները չեն պարունակվել նույն ժանրերում, ինչպես հիմա: Այնուամենայնիվ, դասակարգումը պահպանվել է որոշ ժամանակ: Մեկ նախազգուշացումով. Սեռային թվերի ընդգրկում, դիդակտիկ:

Այսպիսով, ներկայումս կարող ենք ասել, որ կան երեք մեծ, շատ կարևոր խմբեր, որոնք երկար ժամանակ ընդգրկում են ստեղծագործությունները, որոնք պատմողական են, քնարական և դրամատիկ: Քիչ անց ընդգրկվեց դիդակտիկ ժանրը:

Ո՞վ ստեղծեց գրական ժանրերը:

Երբևէ մտածե՞լ եք, թե ո՞վ է այդ գրական ժանրերը ստեղծելու ճարտարապետը: Կամ ինչու վեպը պատմողական ժանրի մեջ է, մինչդեռ բանաստեղծությունը քնարական է կամ դրամատիկական թատրոն: Դե այս ամենը Մենք դա պարտական ​​ենք մեկ անձի ՝ Արիստոտելին:

Գրական ժանրերի առաջին տեղեկանքը, ինչպես նաև առաջին դասակարգումը Արիստոտելից էր: Մասնավորապես, իր La Poetica աշխատության մեջ նա խոսեց երեք տեսակի ժանրի ՝ պատմողական, քնարական և դրամատիկական:

Գրական ժանրերի տեսակները

Պատմական ժանր

Բնօրինակ պատմողական ժանրը և ներկաը նույնը չեն: Նախկինում պատմողական ժանրը հայտնի էր որպես այն մեկը, որտեղ պատմվում էին լեգենդար իրադարձություններ, հաճախ խառնվում էին երկխոսությունն ու նկարագրությունը, և խոսակցականն ավելի տարածված էր, քան գրավորը:

Նովելի

Վեպը ամբողջ աշխարհում առավել հայտնի գրական ժանրերի ենթախմբերից է: Դա մի պատմություն է, որում պատմվում է քիչ թե շատ երկար պատմություն, որտեղ տարբեր կերպարներ են մտնում դեպքի վայր, և, իր հերթին, կարող ես գտնել տարբեր թեմաներ ՝ ոստիկանություն, պարանորմալ, ռոմանտիկ …

Պատմություն

Պատմության դեպքում մենք խոսում ենք ա կարճ պատմություն, որը կարող է հիմնված լինել իրական բանի վրա կամ ստեղծել անիրական պատմություն: Այն ունի քիչ նիշեր և շատ հիմնական և պարզ զարգացում: Եվ նույնիսկ եթե կարծում եք, որ այն կենտրոնացած է երեխաների վրա, ճշմարտությունն այն է, որ դա այդպես չէ:

Առակ

Առակը, ինչպես պատմությունը, նույնպես կարճ պատմություն է, որի հերոսները սովորաբար կենդանիներ են կամ սերիաներ ՝ զուգորդված մարդկանց հետ (օրինակ ՝ կենդանիներ, որոնք իրենց պահում են ինչպես մարդիկ):

Լեգենդ

Դա իրական պատմություն է, որը սկսում է զարդարվել ֆանտաստիկ տարրերով ՝ դրանով իսկ ձեռք բերելով պատմություն պարանորմալ վրձնահարվածներով, կամ անիրատեսական, բայց այնքան լավ ամուսնանում է, որ դառնում է ժողովրդականություն և դառնում է հավատալու բան: Փաստորեն, երբեմն շատ մարդիկ ապացուցում են դրանց ճշմարտացիությունը:

Միտո

Իր հերթին, առասպելը կարող է նաև ընկալվել որպես ա առասպելական պատմություն հերոսի մասին, բայց դրանք գրեթե միշտ կենտրոնանում են հին աստվածների կամ հերոսների վրա, ներկայիս առասպելները շատ չեն: Սա բնութագրվում է ճշմարտության փոփոխմամբ, հատկապես բնավորության իմաստով, այն գովաբանելու համար պատմվածքի մյուսների վրա:

Էպոս

Էպիկական պատմությունը փորձում է պատմել հերոսի կամ մի քանիսի արկածները և այն մարտերը, որոնց նա մասնակցում է, չնայած իրականում դրանք պետք չէ ճշմարիտ լինել, այլ ավելի շուտ ստիպել մտածել, որ դրանք կան:

Էպիկական

Էպոսի դեպքում այն ​​նման է վերոնշյալին, բայց սրանից տարբերվում է նրանով, որ ներկայացված հերոսները «նորմալ մարդիկ» չեն, այլ խոսքը առասպելական հերոսների, աստվածների կամ կիսաստվածների մասին է:

Գրականությունից երկու հստակ օրինակ է «Իլիական» -ը կամ «Ոդիսականը»:

Երգիր գործի

Կենտրոնացած ինչ որ բանի վրա պատմել արկածների, մարտերի և այլնի մասին: միջնադարի ասպետի: Առավել հայտնիներից մեկը El Cantar de mio Cid- ն է:

Քնարերգություն

Անցնելով քնարական ժանրին ՝ դա գրական ժանրերի երկրորդ մեծ խումբն է, և դրա մեջ կգտնեք երկու ենթախմբեր ՝ հին և ժամանակակից:

Քնարական ժանրը վերաբերում է ա գրականություն, որտեղ հեղինակը պետք է արտահայտի զգացմունքներ, սենսացիաներ, հույզեր և այլն: այն կարդացողին կամ լսողին: Հետևաբար, այն հակված է ավելի բանաստեղծական լինելու (հետևաբար, առավել հայտնի ենթատեսակը պոեզիան է):

Հնագույն քնարական ենթատեսակները

Դրանց թվում են.

• Օդա
• Էլեգիա
• Երգիծանք
• Երգչախմբային քնարերգություն
• Երգ
• Օրհներգ
• Էկլոգ
• Էպիգրամ
• Սիրավեպ

Lամանակակից քնարական ենթատեսակները

Բացի վերը նշվածից, բոլորն էլ այս կամ այն ​​չափով բանաստեղծություններ են ներմուծվել քնարական ժանրի երկու նոր ձևեր, որոնք հետևյալն են.

• Սոնետ Այն բնութագրվում է նրանով, որ կազմավորվում է տասնչորս չափածո, հենդեսիլներ և հոլովական հանգավորմամբ: Բացի այդ, դրանք պետք է բաժանվեն երկու քառյակի և երկու եռյակի:
• Մադրիգալ Դա կարճ քնարական բանաստեղծություն է, որը գրեթե միշտ ունի ռոմանտիկ երանգներ, և կենտրոնանում է կնոջ վրա ՝ համատեղելով 11 և 7 վանկերի համարներ:

Դրամատիկական կամ թատերական ժանր

Դրամատիկական ժանրը, որը հայտնի է նաև որպես թատերական ժանր, նպատակ ունի ներկայացնում են հերոսի պատմության մի մասը երկխոսության միջոցով, այլ ոչ թե նկարագրությունից: Չնայած գրված է, բայց թատերական ստեղծագործության վերջնական նպատակը դիտողների կողմից ներկայացումն է, ուստի այն դառնում է տեսողական և լսողական ՝ տեքստային փոխարեն:

Այս ժանրում կարող եք գտնել հետևյալ գրական ենթաժանրերը.

• Ողբերգություն
• Կոմեդիա
• Դրամա / տրագիկոմեդիա
• Մելոդրամա
• Ֆարս

Դիդակտիկ ժանր

Վերջապես, մենք ունենք դիդակտիկ ժանրը: Սա միակը, որին Արիստոտելը չի ​​անդրադարձել իր աշխատանքում, և այն առաջացավ մի քանի տարի անց ՝ ընդգրկելու այն ստեղծագործությունները, որոնք դաստիարակչական իմաստ ունեին, կամ, ինչպես նրա անունն է հուշում, դիդակտիկ:

Այս իմաստով ենթատեսակները, որոնք կարող եք գտնել այս մեծ խմբում, հետևյալն են.

• Փորձարկում
• Կենսագրություն
• Քրոնիկոն
• Գրավոր հիշողություն
• Բանավոր
• Նամակ կամ նամակ
• Պայմանագիր
• Առակ
• Դիդակտիկ վեպ
• Երկխոսություն
• Դիդակտիկ բանաստեղծություն

Վարդանանց պատերազմը (Մարզպանական Հայաստանի I ապստամբություն) (449-451) հայ ժողովրդի պայքարն էր հանուն հայ մնալու ու ազգային ինքնությունը պահպանելու: Դրան հակառակ` Պարսից թագավորությունը նպատակ էր դրել հավատափոխ անել հայերին և հասնել նրանց ձուլմանը պարսիկների հետ: Պատերազմի վճռական՝ Ավարայրի ճակատամարտի (451թ. մայիսի 26) ելքն անորոշ էր, սակայն ապստամբության ղեկավար՝ սպարապետ Վարդան Մամիկոնյանի զոհվելու պատճառով հայկական զորքը ցրվեց: Այնուամենայնիվ, պարսիկները թուլացրեցին իրենց հակահայկական քաղաքականությունը և հրաժարվեցին հայ ժողովրդին՝ որպես ամբողջություն հավատափոխ անելու իրենց ծրագրերից:

Արտաշատի ճակատամարտ (449)

Սկիզբ առած Վարդանանց պատերազմում հայկական բանակի կարևորագույն խնդիրներից մեկն էր ոչնչացնել Արտաշատում գտնվող Պարսից թագավորություն կայազորը:

I փուլ – Սպարապետ Վարդան Մամիկոնյանի, Տաճատ Ռշտունու և Վահրիճ Անձևացու գլխավորած Հայկական բանակը (1.200) անակնկալ հարձակումով ջախջախեց քաղաքում Վնդոյի ու Շիրոյի գլխավորությամբ տեղակայված Պարսից թագավորության կայազորին (մոտ 2.000): Վնդոն ու Շիրոն սպանվեցին: Մարտի ընթացքում Վարդան Մամիկոնյանը մարտադաշտում հանդիպեց դավաճան Շավասպ Արծրունուն և մենամարտում թրի հզոր հարվածով սպանեց նրան:

II փուլ – Հայկական բանակը հետապնդեց թշնամու բանակի մնացորդներին մինչև Նախիջևան:

Ճակատամարտը պայմաններ ստեղծեց Վարդանանց պատերազմի հետագա հաջող զարգացման համար: Դրանից հետո Հայկական բանակը ոչնչացրեց Վանի, ինչպես նաև Գառնի, Անի (վերջինը՝ Շիրակ, Ախուրյանի աջ ափին), Արտագերս, Երկայնորդ, Արխնի, Բարձրաբող, Խորանիստ, Ծախանիստ, Ողական, Արփանյալ, Զռեյլ (վերջինը՝ Վասպուրական, Առնոտոյն գավառի հարավ-արևմուտք), Կապույտ (վերջինը՝ Գաբեղյանք, Արաքսի հարավային ափին), Որոտ, Շաղատ (վերջինները՝ Սյունիք, Ծղուկ գավառ), Վասակաբերդ (Սյունիք, Սոթք գավառ) ամրոցների և բերդերի պարսկական կայազորները:

Խաղխաղի ճակատամարտ

Թափ առնող Վարդանանց պատերազմի պայմաններում 450 թ-ի օգոստոսին Հայկական բանակը (մոտ 30.000) ասպատակեց Ատրպատականը և նահանջեց: Իր հերթին, Ցանկանալով վերջնականապես արյան մեջ խեղդել ապստամբությունը` Հազկերտ II-ը հայերի դեմ շարժեց իր խոշոր բանակներից մեկը, որը մտավ Աղվանք:

Աղվանքում տեղակայված ու համալրված Պարսից թագավորության բանակը (մոտ 40.000, այդ թվում լփիններ և բաղասականներ) Սեբուխտի գլխավորությամբ սկսեց ասպատակել Աղվանքի տարածքը և միաժամանակ շարժվել Մարզպանական Հայաստանի ուղղությամբ: Տեղեկանալով այդ մասին` սպարապետ Վարդան Մամիկոնյանի գլխավորած Հայկական բանակը (մոտ 30.000) շարժվեց Պարսից թագավորության բանակին ընդառաջ և Կուրի աջ ափով սկսեց հյուսիսից մոտենալ Խաղխաղին: Ընդ որում, տեղյակ լինելով թշնամու ճամբարելու վայրի մասին, սպարապետը նախատեսել էր վերջինիս հասցնել անակնկալ հարված: Սակայն ստացվեց այնպես, որ Վասակ Սյունին դավաճանորեն թշնամուն տեղեկացրեց Հայկական բանակի արշավի մասին, որի արդյունքում Հայկական բանակի մոտենալու ժամանակ թշնամին արդեն մարտակարգով և լիովին սպառազինված վիճակում կանգնած էր Կուր գետի աջ ափին:
Պարսից թագավորության բանակի առաջին շարքում տեղավորվեց հեծելազորը, երկրորդում՝ հետևակը: Թշնամու բանակի ձախը զբաղեցրել էին լփինների արքաեղբայր Վուրկի գլխավորած լփինները և բաղասականները: Հայկական բանակի առաջին շարքում տեղավորվեց ծանր հետևակը, երկրորդ շարքի կենտրոնում՝ թեթև հետևակը, երկրորդ շարքի թևերում՝ թեթև հեծելազորը, իսկ երրորդ շարքում, որպես ընդհանուր պահեստազոր, տեղաբաշխվեց ծանր հեծելազորը: Հայկական բանակի աջը գլխավորում էր Արշավիր Կամսարականը , որպես օգնական ունենալով Մուշ Դիմաքսյանին, ձախը՝ Խորեն Խորխոռունին , որպես օգնական ունենալով Հմայակ Դիմաքսյանին: Կենտրոնի և ողջ բանակի ղեկավարումը իրականացնում էր սպարապետ Վարդան Մամիկոնյանը:
I փուլ – Հայկական աջ թևի հեծելազորը գրոհեց թշնամու ձախ թևի վրա և հզոր հարվածով փախուստի մատնեց լփիններին ու բաղասականներին: Սակայն, ծանոթ չլինելով տեղանքին, Հայկական հեծելազորը խրվեց ճահճուտում և սկսեց կորուստներ կրել փախուստը դադարեցրած հակառակորդի ձախ թևի, ինչպես նաև կենտրոնից Սեբուխտի ղեկավարությամբ օգնության շտապած հիմնական ուժերի հարվածից: Այս ընթացքում Սեբուխտի հետ տեղի ունեցած մենամարտում սպանվեց Մուշ Դիմասքյանը: Մարտում վիրավորվեց նաև Գազրիկ Դիմաքսյանը:
II փուլ – Օգտվելով թշնամու կենտրոնի թուլացումից` Հայկական կենտրոնի և ձախի հեծելազորը հզոր հարված հասցրեցին համապատասխանաբար թշնամու կենտրոնին ու աջին` պարտության և փախուստի մատնելով վերջիններիս:
III փուլ – Այս ընթացքում Հայկական աջի հեծյալները, հետևելով Արշավիր Կամսարականի օրինակին, ցած թռան ճահճուտում խրված իրենց ձիերից և սկսեցին հետևակ թրամարտ հակառակորդի հետ, որի ընթացքում Արշավիրը մենամարտում սպանեց Վուրկին, ինչպես նաև վերջինիս մի քանի թիկնապահներին:
IV փուլ – Կենտրոնում և իր ձախում հաջողության հասած Հայկական բանակը օգնության հասավ սեփական աջին ու թևային հարված հասցրեց թշնամուն: Արդյունքում պարտություն կրեց և փախուստի դիմեց նաև Պարսից թագավորության բանակի ձախը:
V փուլ – Փորձելով փրկվել հետապնդող Հայկական բանակից` Պարսից թագավորության բանակի հրամանատարությունը նավակներով, իսկ մնացած ռազմիկները` առանց դրանց, խուճապահար փախուստի մեջ փորձեցին անցնել Կուրի մյուս ափ:
Օգտվելով դրանից` գետափին մոտեցած և սեփական ծանր հեծելազորի ու հետևակի պաշտպանությունից օգտվող Հայկական բանակի հետևակ և հեծյալ նետաձիգները հզոր հարվածի տակ առան թշնամուն, որի արդյունքում վերջինս ծանր կորուստներ կրեց ու վերջնական պարտության մատնվեց:
Հայերը կորցրին մոտ 3.000, թշնամին` մոտ 25.000 զինվոր:

Խաղխաղի ճակատամարտը իր գեղարվեստական արտացոլումն է գտել Դերենիկ Դեմիրճյանի «Վարդանանք» պատմավեպում։ Ճակատամարտը պայմաններ ստեղծեց Վարդանանց պատերազմի հաջող շարունակության համար և զգալի վնաս հասցրեց Պարսից թագավորությանռազմական հզորությանը: Զարգացնելով հաջողությունը` Վարդան Մամիկոնյանի գլխավորած Հայկական բանակը գրավեց Դերբենդ ամրոցը, որտեղ Վահան Առանշահիկի գլխավորաությամբ թողնվեց ուժեղ կայազոր: Այս ամենը պայմաններ ստեղծեց նրա համար, որ հոների առաջնորդ Աթիլլայի հետ կնքվի հակապարսկական ուղղվածություն ունեցող ռազմական դաշինք:
Թուլացան նաև Վասակ Սյունու դիրքերը: Սյունիքը ընկավ Վարդանի կողմնակիցների տիրապետության տակ, իսկ Վասակ Սյունին հեռացավ Պարսից թագավորության:

• Արշակ 2-րդի քաղաքականությունը

Տիրանի (339-350 թթ.) գահակալությունն ընթացավ բարդ պայմաններում: Նրանից հետո Մեծ Հայքում թագավորությունն անցնում է Տիրանի որդուն՝ Արշակ II-ին: Արշակ II-ը (350-368 թթ.) դարձավ Արշակունիների ամենանշանավոր արքաներից մեկը: Նա սկսեց վարել ինքնուրույն քաղաքականություն: Հայոց արքային ահաբեկելու նպատակով կայսրը հրամայեղ Հռոմում սպանել նրա եղբորը՝ արքայազն Տրդատին: Սակայն Արշակը չի ընկճվում: Նրա խորհրդով՝ Ներսես Ա կաթողիկոսը միջնորդում է, որ Հայաստան վերադառնան նրա որդիներ Գնելն ու Տիրիթը: Շուտով ծնվում է Արշակի թագաժառանգ Պապը: 354 թ. Ներսես Ա-ն Աշտիշատում հրավիրում է Հայ եկեղեցու I ժողովը: Այնտեղ ընդունված կանոնների համաձայն՝ կառուցվում են վանքեր, դպրոցներ, աղքատանոցներ: Արքունական իշխանության ամրապնդման նպատակով Արշակ II-ը որոշում է Կոգովիտում կառուցել Արշակավան քաղաքը: Թույլատրվում է Արշակավանում բնակություն հաստատել բոլոր ցանկացողներին, նույնիսկ օրինազանցներին, որոնք ազատվելու էին դատաստանից: Իրենց տերերի դժգոհ ծառաներն ու շինականներն սկսում են փախչել և ապաստան փնտրել նոր կառուցվող քաղաքում: Դա առաջացնում է նախարարների դժգոհությունը: Նրանք հարձակվում և ավերում են քաղաքը: 359 թ. վերսկսված հռոմեա-պարսկական պատերազմի ժամանակ Շապուհ II-ը օգնություն է խնդրում Արշակից: Հայոց զորքով Մծբին քաղաքի մոտ Արշակը պարտության է մատնում հռոմեական զորքին: Պարսկա-հռոմեական պատերազմն ավարտվում է հռոմեացիների պարտությամբ: Կայսեր ու Շապուհ արքայի միջև 363 թ. կնքվում է հաշտության պայմանագիր:

• Պապ թագավոր

Հռոմեական օգնական զորքով Պապը վերադառնում է և հաստատվում հայոց գահին (370-374 թթ.): Հայոց զորավար Մուշեղ Մամիկոնյանը երկիրը մաքրում է թշնամու զորքերից և լուծում Արշակ արքայի և իր հոր՝ Վասակ սպարապետի վրեժը: Մուշեղը դառնում է սպարապետ, վերականգնում երկրի սահմանները: Մուշեղի ձեռքն են ընկնում պարսից արքայական գանձարանը և Շապուհի կանայք, որոնք ազատ են արձակվում: Զայրացած թագավորը հանդիմանում է Մուշեղին, որ նա մեծահոգաբար էր վարվել իր մոր դահիճ՝ Շապուհի նկատմամբ՝ ազատ արձակելով պարսիզ արքայի կանանոցը: 371 թ. տեղի է ունենում Ձիրավի վճռական ճակատամարտը: Պապ թագավորի հրամանով հայոց զորքերը հռոմեական զորաջոկատի հետ բանակե էին Այրարատ նահանգի Բագրևանդ գավառի Ձիրավի դաշտում: Հայոց 90 հազարանոց զորքի հրամանատարը Մուշես սպարապետն էր: Պապ թագավորը և Ներսես կաթողիկոսը բարձրացել էին Նպատ լեռը՝ հետևելու ճակատամարտին: Հայոց զորքերը հաջողությամբ գրոհում են պարսիկների վրա: Հակառակորդը ջախջախվում և փախչում է: Դավաճան Մերուժանը գերի է ընկնոմ: Ասօետ Սմբատ Բագրատունին նրան մահապատժի է ենթարկում: Հաղթանակից հետո Պապ թագավորը Մուշեղ սպարապետը զբաղվում էն Հայող թագավորության հզորության ամրապնդմամբ: Պապի օրոք հայող բանակի թիվը հասնում է մոտ 100 000-ի: Պապի անկախ քաղաքականությունը դեմ էր Հռոմեական կայսրությանը: 373 թ. հռոմեական կայսեր հրամանով խնջույքի ժամանակ Պապին դավադրաբար սպանում են:

Ուղղորդող հարցեր.

• Մարդկությանը հուզող ինչպիսի՞ էկոլոգիական  հիմնախնդիրներ  գիտեք,թվարկեք…
  Երկրագնդի մթնոլորտի և օզոնի շերտի քայքայումը, որն կարող է հանգեցնել շատ վտանգավոր երևույթների, երկրագնդի անտառազրկումը, կենսաբանական տեսակների բազմազանության հիմնախնդիրները, քաղցրահամ ջրերի որակի վատացումը, հողերի վատթարացումն ու էրոզիան, համաշխարհային օվկիանոսի աղտոտումը, գլոբալ տաքացումը, էկոլոգիապես մաքուր սնունդը, ջուրն ու օդը՝ որպես առաջնային։
•  Որո՞նք են առողջ ապրելակերպի սկզբունքները
  Առողջ ապրելակերպն ունի մի քանի սկզբունք՝ առողջ ու էկոլոգիապես մաքուր սնունդ, ջուր, ինչպես նաև օդ, առողջ ու անխոչընդոտ քուն՝ “888” սխեմայով, սպորտ, քայլք, հիգիենա, վատ սովորություններից զերծ մնալը, սթրեսային իրավիճակներից ուրախ դուրս գալը։ Սրանք բոլորը պահպանելով, մենք նաև պահպանում ենք առողջ ապրելակերպի կարևորագույն սկզբունքները։ “888” սխեման իրենից ենթադրում է մարդուն ամենահամապատասխան առօրյա գրաֆիկ։ Այսինքն, 8 ժամ քուն, 8 ժամ՝ աշխատանքի ու գործերի համար, 8 ժամ՝ քայլելու, զբաղվելու, հանգստանալու համար։
• Ինչպիսի՞  թունավոր  նյութեր  կան  օդում, հողում և  ջրում
  Տարատեսակ տարրեր, անպիտան նյութեր, գազեր, փոշի, աղբ։
• Ո՞րն է համարվում  էկոլոգիապես  մաքուր  սնունդ
  Այն սնունդն է, որը չի պարունակում վնասակար նյութեր։ Այսինքն, այնպիսի նյութեր, որոնք բացասաբար չեն ազդում մարդու առողջության վրա։ Մաքուր է այն սնունդը, որտեղ չկան քիմիական միացություններ, քիմիական ծագման պարարտանյութեր, թունաքիմիկատներ, ներկեր: Էկոլոգիապես մաքուր սնունդ ստանալու համար պետք է հաշվի առնել նաև աճեցման տեղը, օդի մաքրությունը, ոռոգման ջրերի քիմիական կազմը, արդյունաբերական  ազդեցության գոտուց հեռավորությունը:
• Որո՞նք են սննդանյութերի օրգանոլեպտիկ  հատկությունները
  Ջրի օրգանոլեպտիկ հատկություններն են գույնը, համը, հոտը։ Ջուրը դառնացած են դարձնում Ca և Mg աղերը, քաղցրահամ են դարձնում K և Na աղերը։
• Ի՞նչ  է  <<նիտրատային  աղետը>>
  1970-ական թվականներին աշխարհի տարբեր երկրներում հանելուկային թունավորումների բռնկումներ գրանցվեցին: Ինչպես պարզվեց՝ պատճառը նիտրատներն էին, որոնք մեծ քանակություններով օգտագործվել էին, որպես պարարտանյութ: Ահա թե ինչու նիտրատներ պարունակող սննդամթերքներով զանգվածային թունավորումներն անվանվեցին նիտրատային աղետ:
• Ո՞րն է համարվում մաքուր խմելու ջուր
  Այն ջուրը, որը ինչպես սնունդը, չի պարունակում վնասակար նյութեր, չի հոսում կեղտոտ կամ վտանգավոր վայրերում։ Ամենամաքուր ջուրը թորածն է, սակայն այն խմել չի կարելի։ Այնուամենայնիվ, ջուրը պետք է պարունակի որոշակի հավելցումներ՝ ֆտոր, քիմիական այլ միացություններ, տարրեր։
• Որո՞նք  են  ջրի  աղտոտման  տեսակները  
  Ջուրը աղտոտման հիմնական տեսակներից են՝ ածխաջրածինները, մակերևույթային ջրերը, ստորգետնյա աղտոտումը, թթվածնի կլանիչները, մանրէաբանական աղտոտվածությունը, կախված նյութերով աղտոտվածությունը, ջրի քիմիական աղտոտումը, սննդային աղտոտվածությունը։
• Ի՞նչ  է  թորած  ջուրը,  ինչպե՞ս  են  ստանում թորած ջուր: 
  Թորած ջուր, թորման եղանակով հանքային աղերից, օրգանական ու անօրգանական նյութերից և այլ խառնուրդներից մաքրված ջուր։ Թափանցիկ է, անգույն և չեզոք։ Մաքրման աստիճանը կախված է կիրառման նպատակներից։ Պահում են անագե փակ անոթներում կամ քիմիապես կայուն շշերում։ Թորած ջուրը պիտանի չէ խմելու համար։ Երկարատև օգտագործումը առաջացնում է ստամոքս-աղիքային համակարգի գործունեության խանգարում։

IX. Put questions to the underlined parts of the sentence.

1. Mr. Sellyer was manager of the biggest bookstore in the town.

Who was the manager of the biggest bookstore in the town?

2. He was an up-to-date manager.

Which kind of manager was he?

3. The publishing houses appreciated him highly.

How did the publishing houses appreciate him?

4. Mr. Sellyer was standing near the desk.

Where was standing Mr. Sellyer?

5. She bought a book for a holiday reading.

What did she buy for a holiday reading?

6. She was reading it last night.

When was she reading it?

X. Use any or every (+ body, thing, where).

1. I asked every student in the class, none of them could answer any of the questions. 2. I looked everywhere, but I could not find my eyeglasses anywhere. 3. You can take any of these cars. Any of them is in good condition. 4. Everybody was wearing a suit, but I didn’t see anybody in a hat. 5. We can stop anywhere you like. 6. I can give you any book you like 7. You can come time you choose. I’ll be at home. 8. They ate everything cake on the plate. They didn’t leave anything for us.