Առն միոջ էին երկու որդիք: Մին ի նոցանէ յոյլ էր եւ սնափառ, միւսն (մեւսն)` վաստակասէր եւ հեզ: Եւ մինչ անդրանիկն ամբարտաւան զկծեցուցանէր յոխորտ բանիւք զսիրտ կրտսեր եղբօրն, լուաւ զայն հայր նոցա եւ արկ (էարկ) առակ մի այսպէս.
«Ի ժամանակի յորում հնձողք պատրաստէին զմանգաղս ի հունձս, մի ի հասկացն ամբարձեալ զգլուխ իւր ի վեր` սնափառութեամբ իւիք ծաղր առնէր զայլս` որոց գլուխքն խոնարհեալ կային յերկիր»:
Յայնժամ ոմն ի նոցանէ խօսեցաւ եւ ասէ.
«Թէ էր քո գլուխ ատոք ի ցորեան` ոչ այնքան ի վեր ամբառնայիր զայն»:
«Ի սնամէջ խելապատակս լայնանիստ բնակէ հպարտութիւն»:
Մի մարդ ուներ երկու որդի:Նրանցից մեկը ծույլ էր և սնահավատ, իսկ մյուսը աշխատասեր էր և հեզ։ Եվ մինչև առաջին որդին անհնազանդ սովորեցնում էր վատ բառեր կրտսեր եղբոր և լցնում նրա սիրտը, հայրը լսեց նրանց և պատմեց մի այսպիսի առակ։Մի ժամանակ հնձվորները պատրաստեցին մագաղաթ հնձելու համար։
Այժմ մեկը նախատելով պատմում էր և ասում․
Թե քո գլուխն էր լեցուն ցորենով՝ բայց ոչ այնքան վեր է ինքան բարձր ձայնը։
Անիրական ուղեղիտ մեջ տարածված ապրում է հպարտությունը։
Յանա Սարդարյան 